In Vogelvlucht - Terugblik op het afgelopen jaar
In de laatste editie van de Chantecler van het kalenderjaar 2025 neemt Rens Berrevoets graag even de tijd voor een beknopte terugblik op het afgelopen jaar. Een jaar vol hoogte- en dieptepunten, met een lach en een traan. Maar voornamelijk weer een jaar vol mooie herinneringen voor iedereen die zich in de loop van 2025 op Nieuw Hanenburg heeft begeven.
TWEEDUIZENDVIJFENTWINTIG
Het jaar begon goed. Traditiegetrouw vond op 1 januari 2025 de nieuwjaarsreceptie plaats onder de bezielende leiding van de nog (of weer) beschonken Quickkampleiding. Gehuld in een wit overhemd en voorzien van een wit gezicht, bewerkten zij het ledenbarretje voor de introductie van weer een nieuw kalenderjaar dat voor de boeg stond. De nieuwjaarsreceptie dus. Hét moment voor ons Quickers om al binnen 24 uur vanaf de start van het nieuwe jaar onze goede voornemens de deur te wijzen en om met aanloop, maar zonder spuug, als vanouds weer het fluitje Gulpener in te duiken. Onze nieuwbakken voorzitter Marcél had zijn goede voornemens dit jaar op 1 januari duidelijk de deur nog niet gewezen, hetgeen resulteerde in een fijn woordje van dank en trots, waarin hij na het debacle van het 25-jarigen diner voor het eerst niet iemand publiekelijk tot diep in zijn ziel heeft beledigd, teleurgesteld of op een andere manier tekort heeft gedaan. Persoonlijk vond ik dat jammer. Ik ben, zo blijkt, toch meer fan van slippertjes.
Goed, die nieuwjaarsreceptie was nog maar het begin van een jaar vol hoogte- en dieptepunten. Een jaar met een lach en een traan. Ons vlaggenschip is gedegradeerd, om maar een voorbeeld van een dieptepunt te noemen. Als hoogtepunt kregen we daarvoor de Haagsche Derby terug. De eerste editie van die veelbelovende Haagse Derby eindigde op een troosteloze en regenachtige zondag in een troosteloze en regenachtige 0-0, wat dan weer de boeken in kan als een dieptepunt. Het vuurwerk van de HBS-zijde voorafgaand aan de wedstrijd was dan weer een hoogtepunt, hetgeen voor Quick ook meteen weer als een dieptepunt gezien kan worden. Ook het vlaggenschip dat in de zomer onze velden bestierde heeft dit jaar geen potten kunnen breken en is (wederom) niet gepromoveerd. Geen hoogtepunt en ook geen dieptepunt. Ik begreep wel dat Bob van Gigch allerlei records heeft gebroken. Een persoonlijk hoogtepunt maar een dieptepunt voor cricket as a whole. Ook was de Cock of the Walk dit jaar, met uitzondering van de aanhoudende regen, een hoogtepunt. Met een bus vol leuke Quickers en Joep Vermeer en Folkert Blaauw naar Zeeland, wat wil je nog meer!
Verder kenmerkte 2025 zich door een gloriejaar van de JO23 (hoogtepunt), waarna de hoofdtrainer van dat team en praktisch de hele selectie besloot te verkassen naar HVV (dieptepunt). Ook besloot de hoofdtrainer van ons eerste voetbalelftal er na ruim 10 jaar aan het einde van het seizoen mee op te houden (waarover in een ander stuk in deze Chantecler (veel) meer), hadden we zoals ieder jaar te maken met geklaag over de ledenbar en woekerprijzen, was er wederom een florerende jeugdopleiding, een verwelkende seniorentak, Oliehoorn fritessaus tijdens een Chantecler vergadering, plannen voor een crickethal, gezeik over plannen voor een crickethal, promovendi, degradanten, weer geen KNVB Beker-stunt, een clubactie, ongekend succesvolle pub-quizzen, mogelijk vóór de Kerst al degradatie naar de Eerste Klasse, gevolgd door mogelijke winst van de tweede periodetitel al voor diezelfde Kerst, zeer succesvolle jongens en meisjes Quickkampen, wel broodjes frikandel, geen patat, wel halal vlees, maar geen patat, wel ga zo maar door.
In het bijzonder wil ik nog even de Quick vrouwen in het zonnetje zetten. Natúúrlijk hebben wij op Quick ook vrouwen rondlopen. Iets minder dan op HBS of een andere willekeurige hockeyclub, maar vrouwen zijn er wel degelijk. Ik noem de vrouwen hier niet zonder reden. Waar vrouwen op Quick betrokken zijn, ontstaan er steevast hoogtepunten. Zo heeft ons eerste cricketelftal dit jaar maar weer eens laten zien de sterkste te zijn. En dan niet van een of andere lullige regionale competitie, maar gewoon zoals het hoort: van Nederland. 2025 was ook het jaar waarop eindelijk het eerste voetbalelftal voor vrouwen in het leven is geroepen. Deze vrouwen draaien in hun debuutjaar meteen bovenin mee, in een competitie vol ervaren elftallen als KMD, Maasdijk, Lyra en ’s-Gravenzande. Ook de meiden Quickkampen gaan inmiddels in aantallen bijna over de jongenskampen heen. Een tweede kloppend hart van onze vereniging.
Hoe meer vrouwen hoe meer vreugd, als je het mij vraagt. Zowel op, als buiten het veld. Zouden we in de zomer van 2026 dan eindelijk wel een geslaagd thé dansant kunnen organiseren? Het antwoord op die vraag zouden we alleen van Nostradamus kunnen krijgen, maar mijn gevoel is goed.
We wensen iedereen een prachtig 2026 toe, hopelijk weer vol hoogtepunten.
