De Heitinga van Nieuw Hanenburg
Den Haag - Het was een gure novembermiddag op Nieuw Hanenburg, een dag waarop het terrein er weer uitzag als een vergeelde ansichtkaart uit betere tijden. Quick 6 ontving RKDEO 7, het jongere broertje van de vissers van RKDEO 6 uit Nootdorp, een ploeg die overduidelijk over meer conditie beschikte dan tactisch vernuft. De rooms-katholieke DEO trad aan met mannen als Van Giezen, Kwappenberg en Tetteroo, een jeugdig gezelschap dat in de eerste helft De Haantjes leek af te bluffen.
RKDEO schoot uit de startblokken. Ze begonnen fel, Quick had het initiatief, maar de rooms-katholieken uit Nootdorp counterden gevaarlijk met hun watervlugge voorhoede. Binnen 10 minuten lag de bal al achter keeper Bob “komt goed” Van Gigch. Een schot van zo’n 25 meter, onschuldig lijkend, laag en gemeen. “Komt goed!” riep Van Gigch nog met de overtuiging van een man die zichzelf vaker geruststelt dan zijn team. Maar het kwam niet goed. De bal verdween in de verre hoek. Ook bij het tweede doelpunt, weer van afstand, dit keer van richting veranderd, klonk zijn mantra opnieuw. “Komt goed!” En weer kwam het dat niet.
De Dove Dictator stond rechts voorin, niets presterend, met de handen in de zij en met een asgrauwe kleur op het gelaat. Hij had het elftal in de eerste helft “redelijk” neergezet, wat in Quick 6-kringen doorgaans synoniem is voor “volstrekt willekeurig”. Trequarista Teunissen wist net als De Dove Dictator zijn kater niet te maskeren en speelde alsof hij nog steeds op de dansvloer van zaterdagavond stond. Beiden liepen over het veld met de verbaasde blik van twee pasgeboren kalveren. Quizmaster Kroon zweefde ergens tussen roem en rookworst na de pubquiz van twee dagen, net als het warme mensenmens Elings, die zijn doelpuntendroogte van de afgelopen weken weer niet wist te stoppen.
In de rust trok De Dove Dictator de stekker eruit. Gesouffleerd door Vieze Aanvoerder Kuneman wisselde hij 4 spelers. Achterin maakte de sterk spelende Wijga plaats voor Guitard en voorin maakte De Dove Dictator zelf plaats voor Vieze Aanvoerder Kuneman. Ook wisselde hij zijn volledige middenveld, de kaarten werden opnieuw geschud. Verhagen, Zoutendijk en de jongste Huntink, Enzo, moesten het zilverwerk redden. Het effect was onmiddellijk en dodelijk. Enzo Huntink, die zijn naamgenoot Enzo Scifo eerde met elk balcontact nam het middenveld over alsof het een concertzaal was. Hij speelde met de gratie van het Belgisch team in de jaren tachtig, toen Enzo Scifo nog met opgestroopte mouwen de bal liet dansen bij Anderlecht en Monaco, geen gejaag, maar rustige souplesse, tijd kopend waar geen tijd was. Binnen tien minuten was het 2-2, tweemaal Zoutendijk, die de passes van Huntink omzette in klinkende munt. De lucht boven Nieuw Hanenburg klaarde op.
Quick leefde op. De kou verdween voor even en zelfs Van Gigch leek te geloven dat het allemaal toch nog goed kwam. Tot T-Bone Huntink vergat dat hij ooit volleyballer was en de bal met een smash als ware hij Avital Selinger uit zijn eigen strafschopgebied sloeg. Penalty. Van Gigch keerde de inzet als een volleerd showkeeper, maar de rebound was alsnog voor RKDEO. 2-3. Alles was weer open.
Maar de geest van Quick leek deze zondagmiddag onbreekbaar. Binnen 5 minuten werd Enzo neergehaald in de zestien-meter van RKDEO en scheidsrechter Vermeer kon niet anders dan fluiten. De “man of the match” legde zelf aan. Eén stap achteruit, een ademhaling, een kiezelhard schot en het was 3-3.
Het slotstuk kwam van Ben Smit, de stille kracht achterin, de adjudant van Touw. Een vrije trap van Enzo vloog de zestien in, Smit dook op bij de tweede paal, volleerde half, raakte de keeper, kreeg de bal tegen zijn neus en zag hem plompverloren binnenvallen. 4-3. Het was geen esthetisch hoogtepunt, maar in de zesde klasse onderbond tellen doelpunten, niet schoonheid.
Na het laatste fluitsignaal stroomde de opluchting als lauw bier door de aderen. De Dove Dictator stond aan de rand van het veld met de blik van een man die niet precies weet wat hij gedaan had, maar wel dat het goed uitpakte. Hij was de coach, de Heitinga van Nieuw Hanenburg, beter in het rechtzetten van pionnetjes dan in het verzinnen van tactieken. De man die niet leidt door inzicht, maar door aanwezigheid.
In de eerste helft had hij het elftal redelijk neergezet, maar het was in de rust dat de echte magie ontstond. Niet uit een plan, maar uit de mildheid van overleg en de acceptatie van zijn bijrol. Vieze Aanvoerder Kuneman fluisterde hem toe wat er moest gebeuren, hij knikte en deed precies dat. Daarna liet hij los en het elftal kreeg vleugels.
Misschien is dat wat De Dove Dictator groot maakt. Niet zijn inzicht, niet zijn tactiek, maar zijn vermogen om niet in de weg te lopen. De wetenschap dat er in elk van zijn spelers een kleine dictator huist, die alleen getemd kan worden door iemand die zichzelf niet te serieus neemt. Hij is geen eerste coach maar de tweede man, de assistent die de sfeer bewaakt, de man die de boel lijmt als de rest alweer ruzie maakt over wie de aanvoerder is. Hij is de man die de pionnetjes ophaalt. Hij is de Heitinga van Nieuw Hanenburg!
