De bank van Quick was goed gevuld met illustere namen uit de geschiedenisboeken: Kroon, Verhagen, Touw, het warme mensenmens Elings, en natuurlijk de Dove Dictator zelf, Jasper Vergunst, die zijn macht even rust gunde na een uitzinnig verjaardagsweekend. Toch moest Verhagen na twintig minuten al zijn trainingsjack uittrekken toen Fris met een hamstringblessure jammerlijk het strijdtoneel verliet.

Quick begon sterk en het spel golfde heen en weer, met een uitblinkende Van Gigch. Het was Kuneman die al snel de ban wist te breken. De keeper van HBS leek nog vaseline aan zijn handschoenen te hebben en daar stond Kuneman, altijd op het juiste moment en de juiste plek, 0-1. Een stand die niet lang op het bord bleef staan. Een snelle uitval en het was weer gelijk. Toch wisten de blauwwitten van Quick de wedstrijd weer naar zich toe te trekken. Het was wederom Kuneman, nadat uitblinker Van Gigch met meer lef dan lucht het kopduel was aangegaan met de boomlange verdedigers. De afvallende bal was voor Vieze Aanvoerder Kuneman, 1-2. Het was direct de ruststand.

Maar waar je in de rust euforie en een plan zou verwachten, volgde chaos en onrust, De Dove Dictator stond te trillen op zijn troon. Zijn wissels waren een gokspel zonder dobbelstenen en zijn tactische plan leek te zijn geschreven op een bierviltje dat de vrijdag ervoor doorweekt was geraakt met wodka en Jägermeister. Binnen tien minuten na rust werd Quick volledig opengereten over de overhoop gehaalde linkerflank, 4–2. De Kraaien van HBS pikten hun prooi genadeloos schoon.

Het was dezelfde zondag dat in Amerika miljoenen mensen de straat opgingen tijdens No Kings Day tegen de heerschappij van een machtsbeluste president. In datzelfde uur viel ook bij Quick 6 een leider: Jasper Vergunst, de Dove Dictator, tuimelde van zijn plastic troon. Zijn spelers keken hulpeloos toe, zijn macht smolt als sneeuw in een herfstbui. HBS stal de overwinning in tien minuten, net als de dieven die diezelfde dag in Parijs het Louvre leegroofden via een achtergelaten hoogwerker. Een meesterzet in misleiding.

Maar toen het echt mis dreigde te gaan, bewoog er iets langs de zijlijn. Een schim uit het verleden, een fluistering. El Confundido, de Verwarde Coach Van der Sande stond weer op. Hij greep in. Hij wisselde uitblinker Van Gigch voor Rutger Vergunst en T-Bone Hunting voor scheidsrechter Vermeer, impopulaire wissels maar het bracht de nodige rust op de tot dan toe zwakke linkerkant. Hij schreeuwde, trok de lijnen recht alsof hij het veld zelf opnieuw kalkte. De chaos maakte plaats voor iets wat op organisatie leek. De balans keerde. De Blinde Vergunst liep zich de longen uit zijn lijf, Kleine Ven vocht zijn duels alsof het zijn laatsten waren en Elings, tot dan toe volstrekt onzichtbaar, rondde een mooie aanval over links af, 5–3. Een pleister op een open wond.

Na afloop was de stemming bij de blauwwitten opmerkelijk goed. In de krakkemikkige kleedkamer op Craeyenhout klonk gelach. De Haantjes van Quick wisten dat ze door het oog van de naald waren gekropen. Ze beseften dat ze aan iets ergers ontsnapt waren, een volgende bekerronde met midweekse regenwedstrijden tegen TEDO of de Zwarte Schapen, het Russisch Roulette van de Haagse Onderbond.

En toch rommelt het in het koninkrijk Quick 6. Vieze aanvoerder Kuneman lijkt zijn troonafstand te hebben getekend, moe van de hofintriges en bang voor represailles. De Dove Dictator probeert zijn gezag te hervinden met de hulp van schema’s, tactische praatjes en morele superioriteit, maar de spelers kijken weg. En dan is daar de terugkeer van De Verwarde Van der Sande, als een generaal die zijn oorlog niet wil opgeven. Hij lacht, hij zwijgt, hij wacht. Hij weet dat macht in deze kleedkamer niet wordt gewonnen, maar langzaam wegrot tussen natte sokken, modder en halflege bierglazen. Het is geen kwestie van tactiek of stemvolume, maar van overleven in de stank van je eigen gelijk. En als het stof straks weer neerdaalt, staat De Verwarde nog.