JO-74, 2 maart 2025

Kraslot.
Op de dag des Heeren van de VF stond vandaag Blauw tegen Wit op het programma op een verder leeg Nieuw Hanenburg. Er waren er een paar bij die nog met de skischoenen aan het veld betraden en er was zowaar ook een nieuw VF talent te bespeuren. Rob van der Vis, voormalig keeper, voormalig zaterdagveteraan en voormalig talent. Twee jaar geen bal meer aangeraakt; kortom een perfecte match met de andere voormalige talenten van de VF. Voormalig talent keuzeheer maakte weer een opstelling en die zag er als volgt uit: Wit: Patrick Z, Willem, Rob, Rene, Henk, JL en Dick tegen Blauw: Ben, Kees, Derrel, Arnoud, Arno en Stephan. 7 tegen 6 dus op een zonovergoten veld 2.
Marco was er niet bij in het veld, maar had zichzelf op de bank geposteerd samen met zijn hond, die een duidelijk beter balgevoel had dan zijn baasje. Ook op de bank zaten: Schief en de langdurig geblesseerden Cor en Rick en later nog Marcel en Burger. Hans Z zag zoals gebruikelijk de aftrap en verliet op tijd en hoofdschuddend het terrein.
Rob begint de wedstrijd met een buiteling achterover om zich moeiteloos aan het hoge niveau aan te passen. Kees begon weer voortvarend en rondde al snel een solo af: 1-0 voor Blauw. Rene deed al snel iets terug voor Wit en scoorde na een misser van Arno. Arnoud zorgde voor de assist op Kees, die de 2-1 liet aantekenen. Rob bleek naast omvallen ook te kunnen scoren en wel 2 keer achter elkaar: 3-2 voor Wit. Daarna was het weer kansen missen geblazen: Rob, Willem en PZ kunnen de goalie Derrel niet passeren. JL had vandaag niet zijn dag en miste vele kansen. Dit tot groot ongenoegen van hemzelf. Via een uitbraak van Kees en via de klutsbenen van Dick vloog de bal toch in de goal: 3-3. Derrel begaf zich naar het front en scoorde hard de 4-3 voor Blauw. Ben speelde een goede pot en legde de bal op tijd af voor Kees: 5-3. De wat zieke Willem maakte er voor rust nog 5-4 van op een assist van Rene, die vandaag bijna zijn knie verdraaide.
Het leek in de tweede helft een spannend duel te worden, maar een wedstrijd van de VF is net een kraslot. De kans op een goede pot voetbal is vrijwel nihil en toch denk je iedere keer dat het vandaag wel jouw lucky day is. Dat het vandaag niet de dag van JL was, wisten we al en hij miste dan ook de eerste kans in de tweede helft. Arno ramde de bal nog bijna in eigen goal. Kees onttrok zich aan deze malaise en scoorde met een streep in de kruising: 6-4. Willem was onzichtbaar, maar toch scoorde hij met een schot langs Derrel in de goal: 6-5. Daarna ging het hard en Wit kon het niet meer bijbenen. Ben legde de bal panklaar op het hoofd van Kees: 8-5 en Ben zelf krulde de bal daarna ook nog in de kruising: 9-5. Patrick knalde op aangeven van Rob nog de 9-6 binnen. Wit gaf het eigenlijk op. Henk en JL konden de grote ruimtes niet meer belopen. Arno profiteerde en scoorde fraai de 10-6 en Kees maakte er maar weer een: 11-6 en ook Ben scoorde nog: 12-6. Henk knalde nog op de paal en uit de rebound scoorde Dick de 12-7, omdat Rob, zoals bij een debuut in de VF gebruikelijk is, geblesseerd in de goal ging staan. Daarna was het nog lachen geblazen omdat Willem met zijn bril de 12-9 maakte. Stephan (met skischoenen aan) gaf de assist op Arnoud die de eindstand op het bord schoot: 13-9.
Het publiek in het zonnetje was de grote winnaar. Op het terras werd er nog nageborreld en kwamen de sterke verhalen weer over tafel. Het ging over krasloten in combinatie met het vrouwelijke geslacht en over een k-kasteeltje, over apenvlees en over echtscheidingsverjaardagen en wat al wies meer zij. Omdat het toch wat fris werd gingen de laatste heren richting de ledenbar en na zessen keerde iedereen weer terug naar de hoeksteen, voor zover van toepassing.
Volgende week is het doktertje weer terug en er wordt hem een warm welkom geheten. Jammer dat het schrijvertje daarbij niet aanwezig kan zijn om samen een persconferentie te houden voor het oog van de wereld, waar de heren Zelenski, Trump en Vance nog een puntje aan kunnen zuigen. Voetballen bij de VF is gewoon geluk hebben en daar kan geen kraslot tegenop, hoe hard je ook krast.
