De warming-up was kort om de lijdensweg maar zo kort mogelijk te laten duren. Zo snel mogelijk maar door de zure appel heen. Derrel, vorige week nog in grote vorm, miste direct een kans op een assist van JL, die vervolgens zelf daarna ook de bal precies op de paal wist te mikken. Even later wisten deze twee elkaar tot grote hoogte te brengen, wat resulteerde in een mooi doelpunt van Derrel achter zijn standbeen langs. Ondertussen liep Blauw tegen een Witte muur op. Er werd gegroepeerd verdedigd en Blauw kon maar moeilijk een gaatje vinden, net als andersom trouwens. Ben probeerde het met een schot, maar Boud redt en ook Euk wist het net niet te vinden maar wel de lat. Marco begon alvast met het missen van kansen. Gelukkig was Ben met een afstandsschot wel trefzeker en scoorde via het uitgestoken been van Willem de 1-1. Willem redde vlak voor rust nog wel op een werkelijk schitterende kopbal van Marco die via de lat op de lijn stuitte en die Willem uiteindelijk weg wist te werken. Het wordt tijd voor doellijntechnologie bij de VF. 

 

In de rust was de algehele mening dat het een gelijk opgaande wedstrijd was die op slot zat. Maar het kantelpunt kwam deze keer niet tijdens de derde helft, maar door Winkelmannetje. Hij ontfutselde de bal op het middenveld en stoomde op richting vijandelijk doel. Willem probeerde het doel te verkleinen (net zo klein als hij zelf) maar Ton punterde de bal door zijn benen in het doel: 2-1. Daarna was het eenrichtingsverkeer. Wit stortte volledig in en Blauw liep razendsnel uit naar een monsterscore van 13-1. Marco met 6 treffers was topscorer en dat zegt genoeg over het hoge niveau dat vandaag werd aangetikt. Raymond verkeerde ook in grootse vorm en had er 3 op zijn naam en Ben (3) en Ton W (1) zorgden voor deze verrassende eindstand. 

 

Het was een echte teamprestatie van Blauw. Euk en Arno hielden het achterin goed op slot. Ton W zat er met zijn uitschuifbenen vaak goed tussen. Raymond als een echte nummer 10 verdeelde het spel en Marco en Ben renden zich suf. Bij Wit was het een levensgroot verschil tussen de eerste en tweede helft. Derrel kon niet meer gevaarlijk worden en Wouter en Henk konden vanuit achterin de bal steeds minder goed kwijt. En waar Willem en JL de eerste helft nog de bal snel rond speelden was daar in de tweede helft weinig meer van over. Zelfs bij Boudewijn was het duidelijk dat ie vandaag een jaartje ouder was geworden. Een wedstrijd dus met twee gezichten.

 

Het derde gezicht verstopte zich na afloop voor de zekerheid maar achter de ijzeren muur. Voor de zekerheid. Wit was namelijk "not amused" met de keuzes van het opstellingenmannetje. Volgende keer beter, is het al jarenlange credo bij de verliezende partij. De derde helft met traktaties van Lucas en Boudewijn en broodjes van Willem was beter dan de twee helften daarvoor, maar dat was ook niet zo moeilijk.

 

Nog 1 weekend te gaan voordat uw VF op trainingskamp gaat richting Dalfsen. De neuzen moeten weer dezelfde kant op en dan niet in het wijnglas. Dat zal nog een hele opgave worden....