De doorgaans stille Smit had zijn mond eindelijk gevonden en niet zo zuinig ook. In één welgemikte interne coup zette hij de zelfbenoemde dictator Jasper Vergunst opzij, reduceerde hem tot chef operationele taken en riep zichzelf uit tot opperleider en vieze-vieze-viezere aanvoerder. Hij deed dit met zijn vijf kernwaarden: Duidelijkheid, Discipline, Daadkracht, Dapperheid en Dankbaarheid. De Haantjes lazen het vol ongeloof en opluchting. Het stond er echt: “Ben de leider die jullie verdienen”!

Het kwam binnen bij De Dove. Maar diep in de ziel van elke Quick 6-speler begon iets te branden. Zelfs de Dove Dictator, die enigszins bedremmeld het terrein betrad, zweefde zonder de aanvoerdersband ineens een stuk lichter over het veld. Het juk was verdwenen, de democratie leek hersteld. Of beter, de dictatuur had gewoon een andere achternaam gekregen.

Het machtsvacuüm dat El Confundido, alias De Verwarde, alias Mark van de Sande had achtergelaten toen hij door het bestuur op non-actief was gezet, was eindelijk opgevuld. Vieze Aanvoerder Kuneman had zijn strijd gestaakt en keek vanaf de achtergrond toe hoe Smit zijn nieuwe rijk betrad. En dat deed hij met verve. Quick 6 leek te ademen in een nieuwe luchtstroom, een frisse koers, of zoals The Big Beautiful Ben zelf zei. “Ben fris”.

Full Speed 4 wist niet wat ze overkwam. Al bij de warming-up voelde je het: Quick was aan. Tenkie stond weer op het veld voor het eerst in maanden, Marnix Teunissen gaf in zijn nieuwe rol als ausputzer passes die deden denken aan Ronald Koeman in zijn beste dagen: diagonaal, hard, zuiver, bijna beledigend mooi voor een zesde klasse onderbond. T-Bone Huntink, voorzien van continue coaching door grensrechter Kroon, speelde zijn beste wedstrijd van het seizoen. Hij zat werkelijk overal tussen. Hij was de geur van deze zondag, hij was onvermijdelijk.

“Ben scherp!” had het team meegekregen, en het team was scherp. Het begon met de 1-0 van Kuneman. Hij kwam vrij voor de keeper, wachtte geduldig tot de doelman op de grond lag en schoof de bal kalmpjes buitenkant voet langs hem. “Ben koel,” mompelde hij, terwijl hij terug jogde. Iets wat hij tijdens het restant van de wedstrijd volledig vergat overigens.

Daarna liet Rutger “De Blinde” Vergunst zijn rechterbeen spreken, hij raakte de bal perfect en zag het leer kiezelhard via de onderkant van de lat binnenspatten, 2-0.  De 3-0 was een eigen doelpunt van Full Speed, maar dat werd door Quick gevierd alsof het een ingestudeerde aanval was. Alles was mooi vandaag. Alles was glans. Alles was Ben. Voor rust viel ook de 4-0 nog. Een prachtige aanval over links, met Tom Elings, het warme doelpuntloze mensenmens, die de bal breed legde en Enzo die binnenschoof. Tom keek ernaar alsof hij wilde zeggen: Ben nuttig. Echt waar.

In de rust probeerde De Dove Dictator de macht te herstellen en begon woest te wisselen. Maar het kon de manschappen van The Big Beautiful Ben niet deren. Enzo maakte er direct na rust 5-0 van met een technisch pareltje, binnenkant voet vanaf de rand zestien. Geen poeha. Geen macho-gebrul. Gewoon klasse. “Ben elegant” leek hij te willen zeggen.

Ook De Dove Dictator zelf pakte zijn moment. Hij leek te zweven zonder de loden last van de aanvoerdersband. De Blinde schoot op de keeper, De Dove tikte binnen. 6-0. Hij keek naar het publiek, alsof hij wilde zeggen: Ben terug! Het slotakkoord, de 7-0 was opnieuw van Vergunst. Het was een intikkertje op een fenomenale assist van Kleine Ven die hem bediende met een tederheid van een liefdesbrief en de schoonheid van een Van Gogh. Jasper knikte dankbaar. Ben nederig.

Na het laatste fluitsignaal stond hij daar met zijn aanvoerdersband om de arm, fier, groot, bijna messiaans? The Big Beautiful Ben. Hij had het geflikt. De coup was geslaagd. Het elftal speelde als herboren. Terwijl de blauwwitten het veld afliepen zei hij, met een glimlach die bijna hoorbaar was, “Ben trots op jullie”. En voor het eerst in maanden dacht iedereen hetzelfde: Ben blij dat hij de leiding heeft genomen!

Maar wie dacht dat de machtsstrijd hiermee beslecht was, kent de Dove Dictator slecht. Jasper Vergunst gaf zich na afloop allerminst gewonnen. Hij liep balend over het veld, maakte notities in een notitieboekje waarvan iedereen weet dat er alleen maar vraagtekens in staan en bromde iets over “tactische miscommunicatie” terwijl niemand tegen hem praatte. In de kleedkamer refereerde hij zelfs, totaal ongepast en daardoor volledig in lijn met zijn karakter, aan de Bierkeller Putsch, alsof zijn afzetting door The Big Beautiful Ben een historische dwaling was die vroeg of laat hersteld zou moeten worden. En zo moest in dezelfde week waarin Johny Heitinga bij Ajax zijn congé kreeg, ook de Heitinga van de Reserve 6e Klasse Onderbond het onderspit delven. Maar De Dove Dictator weigert, koppig als altijd, om op te stappen. Hij zal blijven morrelen, blijven fluisteren, blijven proberen de macht te heroveren. De Dove Dictator is gewond, maar nog lang niet verslagen en dus zal de revolutie binnen Quick 6 voorlopig gewoon doorgaan, van veld 3 tot de derde helft.