De voorbereiding van Quick had weinig met degelijkheid te maken. Captain Van der Sande, door intimi El Confundido genoemd, was maar weer eens spoorloos. Jur Kuneman, vieze aanvoerder van dienst, waggelde pas in de rust het sportpark op, vermoedelijk rechtstreeks uit een ander soort nachtleven en dus greep Jasper Vergunst, met een ingegroeide teennagel maar met de flair van een dictator, de macht maar weer eens. Hij riep zichzelf uit tot aanvoerder, voor de zoveelste keer alweer en niemand die hem tegenhield. Quick in een notendop, chaos in de top, maar elf spelers op het veld die zich daar niets van aantrekken. En tot ieders verbazing liep daar ook plotseling een andere Mark, in de spits, eentje die goed leek te kunnen voetballen. De eerste helft was Quick heer en meester. Al na tien minuten leek Jasper “De Dictatotor” Vergunst zelf de ban te breken. Luca Roeleveld, voor het eerst als rechtsback opgesteld en wonderlijk zelfverzekerd, stuurde hem met een prachtige pass diep. Vergunst controleerde met enig geluk en schoof binnen, maar de grensrechter van Toofan stak zijn vlag pardoes omhoog. Het massaal toegestroomde publiek op Ockenburgh was ervan overtuigd dat het doelpunt geldig was. De VAR schitterde door afwezigheid en de nul bleef staan. Maar Quick bleef drukken. Tah, de grijze generaal in de verdediging, hield de linies compact en dirigeerde zijn verdediging met de flair van een veldmaarschalk. Ris en Verhagen buffelden op het middenveld, Teunissen verdeelde het spel, en Ekelmans keepte betrouwbaar. De andere Mark was een rustpunt in de aanval. Het was wachten op het eerste gaatje. Dat kwam toen Jasper Vergunst, wonder boven wonder met oog voor zijn medemens, een halfhoge voorzet gaf bij de tweede paal. Tom Elings, de linkse Wiedergutmacher volleerde schitterend binnen, 0-1 voor Quick, volledig verdiend. Maar na rust leek het alsof Quick zichzelf een poets had gebakken. Routiniers Verhagen en Smit werden gewisseld, net als Elings die meer met de sfeer dan met zijn spel bezig leek. Quick verloor met de routiniers de rust en Teunissen, in de eerste helft de uitblinker, verloor de grip op het middenveld. Toofan, dat in de competitie een klasse hoger speelt en die ervaring niet voor niets meebracht, rook bloed. Het was wachten op de gelijkmaker, en die viel: 1-1. Het rommelige Quick leek rijp voor de slacht. Maar in de 70ste minuut was daar invaller Mark Zoutendijk, een aanspeelpunt waar Quick 6 normaal alleen van droomt. Kuneman, inmiddels nuchter genoeg om op een diepe pass de andere Mark aan te spelen, legde de bal panklaar. Zoutendijk bleef koel en schoof de 1-2 binnen. Quick weer op voorsprong, Toofan gedwongen tot va-banque voetbal. Het werd toch weer hachelijk toen keeper Ekelmans geblesseerd uitviel. Gelukkig was daar Matthijs Vergunst, die twintig minuten als linksbuiten had gespeeld. Hij trok de handschoenen aan en stond onder de lat alsof hij nooit iets anders had gedaan (wat ook zo is). En toen, in blessuretijd, besliste zijn broer Rutger, zelf nog half kreupel door een blessure opgelopen aan het einde van het vorige seizoen, de wedstrijd. Hij stormde naar voren, profiteerde van een slim passje van de teruggekeerde veteraan Verhagen, en rondde koel af: 1-3. Het was meteen het slotakkoord. Daarmee stond Quick 6 ineens met drie keer Vergunst, een half dronken Kuneman, een andere Mark en een zoekgeraakte Van der Sande met één been in de volgende ronde van de beker. De beker, de snelste weg naar Europees voetbal, maar ook de ideale oefencampagne richting de competitie. Na afloop was de stemming uitgelaten. Broodjes kipkerrie, bakkeljauw, bier, praatjes over het kampioenschap en de beker en zelfs de mogelijkheid dat Mark Zoutendijk de andere Mark in de toekomst uit het elftal zou spelen. De schaduw van de afwezige coach hing nog altijd over het team. Keert Van der Sande terug, grijpt Kuneman eindelijk de macht of laten de Haantjes de coup van Jasper Vergunst toe? Sommigen fluisterden zelfs over een junta van de oud-aanvoerders, een collectief leiderschap om de rust te herstellen. Een gerucht dat gevoed werd door de aanwezigheid van de geblesseerde oud-aanvoerder Hans Kroon. Elings, de linkse sfeermaker liep er zichtbaar opgelucht bij, maar als betrokken warm mensenmens ook een beetje verloren, alsof de zorgen om sfeer en gezelligheid hem nog steeds meer bezig hielden dan de bal. Wat er ook gebeurt, de Haantjes lieten zien dat ze een elftal hebben dat combineert, vecht, wint en dat elkaar weet te vinden. Wie de macht ook zal grijpen, het zal moeilijk zijn om de elf basisspelers van vandaag in de toekomst te passeren. Met Hertog Jan in de hand en een broodje in de mond fantaseerden de spelers en supporters samen over een seizoen vol succes. Misschien is de leiding een janboel, maar op Ockenburgh bewezen deze elf dat zij samen meer zijn dan de chaos erboven. Met drie keer Vergunst in de gelederen geloven De Haantjes dat zelfs een vergane bekerpot op Ockenburgh de weg kan openen naar iets groters.