De terugkeer van Confundido en Het Slangenmens

Den Haag - Op een ijskoude zondag in januari, één graad boven nul maar gevoelsmatig dichter bij Groenland dan bij Bariloche Beach, betrad Quick 6 het veld van Nieuw Hanenburg. Het was 25 januari, DHC 5 op bezoek en alles stond in het teken van de terugkeer van El Confundido, De Verwarde, aanvoerder Mark van de Sande. De coach die ooit in stilte was verdwenen, uitgekotst, verbannen, maar nu weer langs de lijn alsof hij er altijd had gestaan. Alsof zijn afwezigheid slechts een collectieve hallucinatie was geweest.

 

De toon van de dag was al vroeg gezet door berichten van Jasper Vergunst, de gevallen zelfbenoemd invalaanvoerder, ook wel bekend als De Dove Dictator. Nog voor achten liet hij weten hoe zwaar hij het aanvoerderschap had gedragen, hoe het team onder zijn leiding had gevochten als leeuwen, hoe iedereen door het vuur voor hem was gegaan, gevolgd door een lief bericht aan Confundido om goed voor zijn “welpjes” te zorgen, dan nog een dreigement, een kusje en tenslotte paniek over ontbrekende scheendekkers. Het was een perfecte samenvatting van De Dove Dictator en zijn leiderschap; narcistisch groots, emotioneel liefkozend, harteloos dreigend, en totaal chaotisch en onvoorbereid.

Op het veld stond een Quick dat virtueel derde was in de Reserve 6e Klasse van de Haagse Onderbond, maar op papier zesde, met twee wedstrijden minder gespeeld dan iedereen boven zich. DHC stond gelijk in punten, wat deze wedstrijd meteen het karakter gaf van een zespuntenpot met een existentiële lading. De Haantjes hadden er zin in!

De Blauwwitten grepen vanaf de aftrap DHC bij de strot en liet de hele eerste helft niet meer los. Enzo Huntink speelde als de fijnbesnaarde regisseur die hij is, altijd op de juiste plek, altijd met tijd. Hij legde kansen neer alsof hij ze met een strikje inpakte. Maar de cadeautjes werden door De Haantjes niet op waarde geschat en telkens weer stond daar Hawkar Zaynal, de doelman van DHC, die deze middag besloot een persoonlijke kruistocht tegen alles wat Quick heette te beginnen. Kuneman zag zijn schoten gekeerd, De Dove schoot alles naast en over, deels door de loden aanvoerdersband die nog om zijn nek hing in de eerste helft, net als zijn broer De Blinde en Elings. Verhagen zag nog een inzet van de lijn gehaald worden door laatste man Kastermans. Zelfs Enzo, die normaal alleen faalt met Panenka’s, vuurde een paar kogels af die allemaal strandden op Zaynal. Het was een eerste helft waarin Quick alles had behalve doelpunten, en DHC niets behalve hun keeper.

In de rust deed Confundido wat hij altijd al deed. Hij zei weinig. Hij zette wat kruisjes op het bord en toen er om duidelijkheid werd gevraagd, brabbelde hij iets wat klonk als een halve bijzin zonder onderwerp. De tweede helft begon dan ook gezapig. Quick bleef de betere ploeg, maar DHC kreeg voorzichtig wat lucht en zelfs een paar kansjes op de counter. De Delftenaren droomden zelfs van een winnende counter bij gebrek aan het genadeschot door Quick. Maar toen kreeg De Dove, inmiddels verlost van de aanvoerdersband, de bal per ongeluk voor zijn voeten in de zestien. Hij hield het overzicht, speelde Enzo aan, die eenvoudig binnenschoof. Het doelpunt werd echter afgekeurd. De grensrechter stak zijn vlag omhoog. Onrecht. Maar bij Quick is onrecht vaak de beste brandstof!

Het was Wijga die de wedstrijd definitief deed kantelen. Het slangenmens kwam een kwartier voor tijd het veld in, precies op het moment dat Elings zich klaarmaakte voor een corner vanaf rechts. Een meesterzet natuurlijk van speler-coach Confundido, want de lange Wijga bracht paniek in het strafschopgebied van DHC. Maar het sluwe slangenmens zocht niet de chaos, maar ontweek haar. Wijga liet de drukte achter zich, trok zich terug uit de zestien en sleepte twee verdedigers mee in zijn spoor. De ruimte die ontstond was voldoende. De corner van Elings was perfect aangesneden en plofte pardoes op het grote hoofd van Ben Smit, die simpel maar onverbiddelijk binnenkopte. 1-0. Nieuw Hanenburg ontplofte!

Het slotakkoord was voor het warme mensenmens zelf. Wijga (weer hij) joeg door, DHC verslikte zich, de bal stuiterde voor de rechtervoet van Elings en hij aarzelde geen moment. Met rechts, ongewoon maar doeltreffend, lobde hij de bal binnen, 2-0. Elings leek die dag sowieso wat naar rechts te leunen, alsof hij voelde dat dit toch meer zijn kant was.

Na afloop werd er weer hardop gesproken over het kampioenschap. De Dove, bevrijd van de aanvoerdersband, lachte hardop en genoot zichtbaar van het leiderschap van de teruggekeerde Confundido. Misschien, zo werd er gefluisterd, is dit wel de aanvoerder die Quick 6 nodig heeft. Niet de man van grote woorden of vroege appjes, maar de man die weinig zegt, veel ziet en op het juiste moment het slangenmens laat invallen. En terwijl de kou langzaam in de benen kroop, voelde het ineens weer warm bij De Haantjes. Misschien niet door de temperatuur, maar door het idee dat dit seizoen nog lang niet uitgespeeld is. Het vuurtje leek weer te branden!

Teamverslagen voetbal Overzicht