H.V. & C.V. QUICK

We hadden er zin in. De uitwedstrijd tegen UVS, concurrent in de onderste regionen in onze zware competitie, stond voor deze zaterdag op het programma. De jongens waren goed gefocust en hadden vertrouwen in een goede afloop. Zo leek het. Helaas, de eerste helft bleek niets van dat alles. De tactiek van de tegenstander - afwachten en op de counter loeren - leek verlammend te werken. We domineerden, maar de tegenstander counterde steeds gevaarlijk. En we creerden geen kansen. Dat resulteerde in een 4-1 achterstand bij rust. De toeschouwers konden het scorebord niet geloven. De jongens trouwens zelf ook niet.  Hoe zouden ze de tweede helft ingaan na deze zware domper? Het antwoord werd snel duidelijk: getergd. Ineens was die beleving er. Ineens was dat broodnodige vertrouwen terug. Ja "we kunnen voetballen!", en ja "we kunnen inzet tonen en de tegenstander onder druk zetten". Kortom, de C1 begon aan een inhaalrace, 4-2, 4-3, en in de laatste 10 minuten gooiden we nog eens alle kwaliteiten en passie in de strijd die we in huis hebben. En die zijn niet gering. Onze keeper hield ons in de race, de jongens bleven rennen en knokken voor een goed resultaat. De trouwe supportersschare schreeuwden de jongens naar voren en hun kelen schor. De 4-4 viel, maar volgens de scheids was het buitenspel. Het bleef 4-3, terwijl een gelijkspel op basis van de tweede helft een terechte uitslag was geweest. Maar dat telt helaas niet in het voetbal. Heel erg jammer. Maar wat overheerst is de ontzettend goede en meeslepende tweede helft. Als we nu eens een hele wedstrijd zo spelen, met vertrouwen in eigen kwaliteit en de passie om te winnen. Dan... ja, dan hoeven we geen enkele tegenstander te vrezen!